کتاب هنر درمان (نامهای سرگشاده به نسل جدید رواندرمانگران و بیمارانشان)
|
|
نویسنده :
اروین یالوم
|
|
مترجم:
سپیده حبیب
|
|
موضوع:
روانشناسی
|
|
تاریخ چاپ:
1386
|
|
قطع :
رقعی
|
|
تعداد صفحات:
288
|
|
نوع صحافی :
نرم
|
|
زبان اصلی :
انگلیسی
|
|
زبان کتاب :
فارسی
|
|
شابک :
9789648497601
|
|
وضعیت :
نایاب
قیمت :
39,000
ریال
قیمت برای اعضا
:
31,200 ریال
قیمت:(خارج از کشور)
19.75$
* قیمت دلاری برای خارج کشور با احتساب هزینه پستی میباشد
* کتاب 24 ساعت پس از سفارش ارسال می گردد
درباره کتاب
<P>مخاطبان کتاب <STRONG>هنر درمان</STRONG>، که از تازهترین کتاب های <A href="http://www.caravan.ir/AuthorTranslatorDetail.aspx?Id=100">اروین یالوم</A> و چکیدهی تجربهی بالینی منحصر به فردش در زمینهی روان درمانی اگزیستانسیال و گروه درمانی است، روان درمانگران نسل جدید و نیز بیمارانشان هستند. پس مخاطبان عادی ومتخصص را با هم فرا میخواند؛ قصه نمیگوید که سرگرمتان کند؛ درس زندگی، درمانگری و ارتباط میدهد، ولی با کلامی چنان جذاب که در غیر روان درمانگران و غیر بیماران هم وسوسهی قدم نهادن به دنیای بیمار-درمانگر را پدید میآورد. کتاب، حاصل دانش عمیق، سالها کار بالینی، استعداد، ذکاوت و طنازی نویسندهی آن است.<BR>همانطور که در کتاب خواهید خواند، عشق وسواس گونهی یالوم به رواندرمانی موجب شده رویکردهای درمانی متنوعی را تجربه کند؛از مکاتب مختلف روانشناسی خوشه بچیند، بیآنکه به دام تعصب خشک بیفتد؛ با صراحت تمام خود و دیگران را نقد کند؛ بارها وبه شیوههای گوناگون درمان شود؛ همه وهمه تنها به این دلیل که به بصیرتی هیجانی در درک انسان نایل آید و برای هر بیمار درمان خاص او را ابداع کند.<BR>دانش بشری تا کنون با پدیدهای پیچیدهتر از هزار توی مغز و ذهن و روان آدمی روبهرو نشدهاست.برقراری ارتباط با این دستگاه پیچیده و درک آن، کاری سترگ است و مهارتهای خود را میطلبد. همهی ما نیازمند برقراری ارتباط انسانی درست با همنوعمان هستیم و هریک در این کتاب، نکته یا سرنخی خواهیمیافت که جایی و در ارتباط با یک انسان(موجودی منحصر به فرد که میتواند درمانگر یا بیمار خواندهشود) به کارمان بیاید.</P>
<P> </P>
<P><STRONG><FONT color=#800040>مقدمه مترجم</FONT></STRONG><BR><STRONG>دکتر اروین یالوم، استاد روانپزشکی دانشگاه استنفورد، چهل سال و اندی است که بهطور مداوم در عین طبابت و تدریس، میخوانَد و</STRONG> مینویسد. این استاد و نویسندهی برجسته را پیشکسوتان روانپزشکی به درسنامههای معتبرش در زمینهی گروهدرمانی با نامهایگروهدرمانی نظری و کاربردی، گروههای رویارویی: اصول مقدماتی، گروهدرمانی بیماران بستری و نیز درسنامهی رواندرمانی اگزیستانسیال میشناسند و جوانترها، به رمانهای آموزشی (از جمله وقتی نیچه گریست) و داستانهای رواندرمانیاش که در سراسر جهان و به زبانهای گوناگون مخاطبان زیادی یافتهاند. <BR>کتابهای تخصصی هر رشته که مخاطبینشان تنها دانشجویان و متخصصان آن رشتهاند، بهتر است به زبان مبدأ مطالعه شود. زیرا دنیای امروز، علمِ به روز شده میطلبد و اگر دانشجو در حین تحصیل، توانایی استفاده از منابع غیرفارسی را کسب نکند، پس از آن به سختی توان جبران خواهد یافت. از سوی دیگر در ترجمهی اینکتابها، یا باید برای اصطلاحات تخصصی، معادلهایی فارسی ولی بسیار دور از ذهن یافت که دشواری درک متن را صدچندان میکنند و یا همان اصطلاحات را با املاء فارسی آورد که در آن صورت هم ترجمه، کاری عبث خواهد بود. ولی هنگام مطالعهی کتابهای یالوم، با ترکیب غریبی روبهرو میشویم. او در درسنامههای تخصصی، عطش خود به قصهگویی را با داستانهای بالینیکوتاهی از موارد بیماری فرو مینشاند و بهگفتهی خودش از اصطلاحات تخصصیگیجکننده بیزار است، زیرا میان دانشجو و درک حقیقی فاصله میاندازد. در قصهگویی هم اصول نظری علم مورد علاقهاش را در لفافهی داستانی جذاب و خواندنی میپیچد، بیآن که ارزش علمی کار خدشهدار شود. <BR>هنر درمان (2002) که از تازهترین نوشتههای او و چکیدهی تجربهی بالینی منحصر به فردش در زمینهی رواندرمانی اگزیستانسیال و گروهدرمانی است، اما چیز دیگری است. مخاطبان آن، همانطور که از عنوان فرعی کتاب برمیآید، رواندرمانگران نسل جدید و نیز بیمارانشان هستند. پس مخاطب عادی و متخصص را باهم فرامیخواند؛ قصه نمیگوید که سرگرمتان کند؛ درس زندگی، درمانگری و ارتباط میدهد، ولی با کلامی چنان جذاب که در غیر رواندرمانگران و غیر بیماران هم وسوسهی قدم نهادن به دنیای بیمارــ درمانگر را پدید میآورد. کتاب، حاصل دانش عمیق، سالها کار بالینی، استعداد، ذکاوت و طنازی نویسندهی آن است. داستان زندگی دکتر یالوم را: اینکه چه شدکه پزشک شد، چرا روانپزشکی را برگزید و در میان شاخههای مختلف این رشته، چرا رویکرد اگزیستانسیال را در کار بالینی انتخاب کرد، چطور نویسنده شد و چگونه از درسنامه و نثرهای تخصصی به داستاننویسی روی آورد، میتوانید بهطور مفصل در ضمیمههای آغازین و پایانی رمان وقتی نیچه گریست مطالعه کنید. همانطور که در کتاب حاضر خواهید خواند، عشق وسواسگونهی یالوم به رواندرمانی موجب شده رویکردهای درمانی متنوعی را تجربهکند؛ از مکاتب مختلف روانشناسی خوشه بچیند، بیآنکه به دام تعصب خشک بیفتد؛ با صراحت تمام خود و دیگران را نقد کند؛ بارها و به شیوههای گوناگون درمان شود؛ و همه و همه تنها به این دلیل که به بصیرتی هیجانی در درک انسان نایل آید و برای هر بیمار، درمان خاص او را ابداع کند. دانش بشری تاکنون با پدیدهای پیچیدهتر از هزارتوی مغز و ذهن و روان آدمی روبهرو نشده است. و برقراری ارتباط با این دستگاه پیچیده و درک آن، کاری سترگ است و مهارتهای خاص خود را میطلبد. همهی ما نیازمند برقراری ارتباط انسانی درست با همنوعمان هستیم. و هریک از ما در این کتاب نکته یا سرنخی خواهیم یافت که جایی و در ارتباط با یک انسان (موجود منحصر به فردی که میتواند درمانگر یا بیمار خوانده شود)، به کارمان بیاید. تفاوتی نمیکند که رویکرد مورد علاقهی ما برای درمان کردن یا درمان شدن چه باشد: چه روانکاوی سنتی را چارهیکار بدانیم، چه دیدی صرفاً بیولوژیک و فارماکولوژیک داشته باشیم و چه جایی میان این دو سر طیف را برگزیده باشیم. <BR>ممکن است با برخی نظرات یالوم موافق نباشید، بعضی از عناوین فصلها را بحثبرانگیز بدانید و بخشی از توصیههایش را بر خصوصیات فرهنگی جامعه منطبق ندانید، ولی فراموش نکنید که هدف نویسنده از نگارش این کتاب همانطور که خود میگوید، پرهیز از فرقهگرایی و رواج تکثرگرایی در درمان است، نه چیز دیگر. همین که شما را به اندیشه وادارد و خلاقیتتان را برانگیزد، به نتیجهای که میخواسته، رسیده است. <BR>یالوم نگران آیندهی روانپزشکی و رواندرمانی است و به همین دلیل هنر درمان را نوشته است. با پیشرفت برقآسای دانش روانپزشکی در چند دههی اخیر، کسی نمیتواند منکر ارزشِ یافتههای جدید و لزوم به کارگیری آنها باشد. کار به جایی رسیده که جایگاه عشق مادرانه را هم در MRI فونکسیونل مغزی میجویند و مییابند و این تازه ابتدای راه است. ولی دلواپسی یالوم را ما نیز در کشور خود و البته شاید با ابعاد بسیار وسیعتر حس میکنیم. آموزش روانپزشکی در کشور ما، با کوشش دست اندرکارانش و به نسبت امکانات موجود، از کیفیت بالایی برخوردار است. اما بحث ما در اینجا بر سر وسعت اطلاعات نیست، صحبت از ژرفای آن است. بارها از اساتید قدیمی شنیدهایم که یک روانپزشک حاذق، باید بر تاریخ، جامعهشناسی، فلسفه و علومی نظیر اینها نیز دستی داشته باشد؛ و این به هیچ وجه (تأکید میکنیم به هیچ وجه) به معنی دور افتادن از قافلهی دانش روزآمد نیست. ولی حقیقت این است که در سیستم آموزشی ما، تشویق دستیاران به فراتر رفتن از درسنامهها و مجلات روزآمد پزشکی به فراموشی سپرده شده است. حتا جوانان کنجکاو و کتابخوان هم که با علاقهی تمام و با اتکا به همانگستردگی حوزهی روانپزشکی و مطالعاتشان در این زمینه، تحصیل را آغاز کردهاند، در دورهی دستیاری اغلب دست از پا خطا نمیکنند و همان دو سه کتاب مرجع را سطر به سطر به حافظه میسپارند و مطالعات جنبی را به پس از فراغت از تحصیل موکول میکنند. و البته این گروه را عشقشان به مطالعه وکتاب نجات خواهد داد. دلواپسی برایگروهی است که روانپزشک و روانشناس میشوند بیآنکه برای مثال نه از تاریخ اجتماعی، که دست کم از تاریخ روانپزشکی چیزی بدانند، چون در دستور کار آموزششان نبوده است! اگر متولیان آموزش روانپزشکی، ضرورت پرهیز از سطحی نگری و گشودن افق دید دانشجویان را حس کنند، قطعاً راهی برای حل این معضل خواهند یافت که آنها خود راهگشایاناند و آموزگاران روشهای حل مسأله. <BR>خلاصه به همهی این دلایل بود که هنر درمان ترجمه شد. ولی دانش و تجربهی تؤامانی که از لابهلای نوشتههای کتاب میتراوید، حکم کرد کار به مهر تأیید پیشکسوتی مزین شود که روح تدریس و طبابتش، همخوانی شگرفی با روح کتاب و نویسندهی آن داشته باشد. آن بزرگ منت نهاد و پذیرفت و حاصل کار، ترجمهای شد که اینک پیشِ روی شماست و این یادداشت که با اجازهی استاد، نام شاگرد و استاد، هردو را بر سینه دارد. <BR>لازم به ذکر است که برای یادآوری و آشنایی بیشتر خوانندگان با برخی نامها، پی نوشتهایی با استفاده از دایرهالمعارف بریتانیکا، کتاب جامع روانپزشکی کاپلان و سادوک و در مواردی هم سایتهای اینترنتی معتبر به کتاب افزوده شده است. در پایان از دست اندرکاران انتشاراتکاروانکه زحمت چاپ کتاب را پذیرا شدند، صمیمانه سپاسگزاریم.</P>
<P> دکتر کیومرث فرد (روانپزشک، مشاور و مدرس دانشگاه)<BR> دکتر سپیده حبیب (روانپزشک) </P>
<P><STRONG>فهرست مطالب کتاب</STRONG></P>
<P>سخنی با خوانندگان<BR>پیش گفتار<BR>قدردانی<BR>فصل 1: موانع را از سر راه رشد بردارید <BR>فصل 2: از تشخیص بپرهیزید (مگر برای شرکتهای بیمه!)<BR>فصل 3: درمانگر و بیمار، دو همسفرند<BR>فصل 4: بیمار را درگیرِ درمان کنید<BR>فصل 5: حمایتکننده باشید<BR>فصل 6: همدلی: از پنجرهی بیمار به بیرون نگاه کردن<BR>فصل 7: همدلی را بیاموزید<BR>فصل 8: بگذارید بیمار برایتان اهمیت پیدا کند<BR>فصل 9: به اشتباهات خود اعتراف کنید<BR>فصل 10: برای هر بیمار، درمانی جدید ابداع کنید<BR>فصل 11: کردار، درمانکننده است، نه گفتار <BR>فصل 12: درمان را از خود آغاز کنید <BR>فصل 13: درمانگر، بیماران زیادی دارد؛ ولی بیمار، تنها یک درمانگر دارد<BR>فصل 14: تا میتوانید از «اینجا و اکنون» استفاده کنید<BR>فصل 15: چرا از «اینجا و اکنون» استفاده کنیم؟<BR>فصل 16: در استفاده از «اینجا و اکنون»، گوشهایتان را تیز کنید<BR>فصل 17: در جست و جوی معادلهای «اینجا و اکنون» باشید<BR>فصل 18: موضوعات را در «اینجا و اکنون» پی بگیرید<BR>فصل 19: «اینجا و اکنون» درمان را تقویت میکند<BR>فصل 20: از احساس خود به عنوان داده استفاده کنید<BR>فصل 21: در اظهار نظرهای اینجا و اکنونی دقت کنید<BR>فصل 22: همه چیز، گندمی است که باید در آسیاب «اینجا و اکنون» آرد شود <BR>فصل 23: در هر جلسه، به «اینجا و اکنون» سری بزنید <BR>فصل 24: چه دروغهایی به من گفتهای؟<BR>فصل 25: لوح نانوشته؟ فراموش کنید! خودتان باشید<BR>فصل 26: سه نوع خود-افشاگریِ درمانگر<BR>فصل 27: در ساختار درمان: شفاف باشید<BR>فصل 28: در افشای احساساتِ اینجا و اکنونی: بصیرت به کار برید<BR>فصل 29: در افشای زندگی خصوصی درمانگر: احتیاط کنید<BR>فصل 30: افشای زندگی خصوصی خود: هشدارها<BR>فصل 31: شفافیت درمانگر و همدردی جهانی<BR>فصل 32: بیماران در برابر افشاگری شما مقاومت خواهند کرد<BR>فصل 33: از شفای دروغین پرهیز کنید<BR>فصل 34: در باب رساندن بیمار به فراتر از آنچه خود بدان دست یافتهاید <BR>فصل 35: در باب یاری شدن از سوی بیمار<BR>فصل 36: بیمار را به خود-افشاگری تشویق کنید<BR>فصل 37: بازخورد در رواندرمانی<BR>فصل 38: بازخورد را مؤثر و ملایم تدارک ببینید<BR>فصل 39: با استفاده از «بخشها”، امکان پذیرشِ بازخورد را بیشتر کنید<BR>فصل 40: بازخورد: وقتی آهن سرد است، ضربه بزنید<BR>فصل 41: دربارهی مرگ صحبت کنید<BR>فصل 42: مرگ و گرانبها شدن زندگی<BR>فصل 43: چگونه پرداختن به مقولهی مرگ <BR>فصل 44: دربارهی معنای زندگی صحبت کنید<BR>فصل 45: آزادی<BR>فصل 46: کمک به بیمار در جهت پذیرش مسؤولیت <BR>فصل 47: هرگز (تقریباً هرگز) به جای بیمار تصمیم نگیرید<BR>فصل 48: تصمیم ها: راهی به سوی بنیان اگزیستانسیالیستی<BR>فصل 49: بر مقاومت در برابر تصمیم تمرکز کنید<BR> فصل 50: تسهیل آگاهی با اندرز دادن<BR>فصل 51: تسهیل تصمیمگیری- ابزارهای دیگر<BR>فصل 52: درمان را مثل یک جلسهی درمانیِ پیوسته پیش ببرید<BR>فصل 53: از هر جلسه یادداشت بردارید<BR>فصل 54: مکاشفه در خود را تشویق کنید<BR>فصل 55: وقتی بیمارتان میگرید<BR>فصل 56: مابین بیماران، به خود زمان بدهید<BR>فصل 57: سردرگمیهای خود را به صراحت با بیمار در میان بگذارید<BR>فصل 58: عیادتهای خانگی داشته باشید<BR>فصل 59: تفسیرها را زیادی جدی نگیرید<BR>فصل 60: تمهیدات تسریعکنندهی درمان<BR>فصل 61: درمان به منزلهی تمرین نمایش زندگی<BR>فصل 62: از شکایت اولیهی بیمار مانند اهرم استفاده کنید<BR>فصل 63: از لمس بیمارتان نهراسید<BR>فصل 64: هرگز با بیماران رفتار شهوانی نداشته باشید<BR>فصل 65: به دنبال سالگردها و پیامدهای عبور از مراحل زندگی بگردید<BR>فصل 66: هرگز «اضطرابِ درمان» را نادیده نگیرید<BR>فصل 67: دکتر، اضطرابم را دور کن<BR>فصل 68: در باب جلادِ عشق بودن <BR>فصل 69: شرح حال گرفتن<BR>فصل 70: شرح حال گیری از برنامهی روزانهی بیمار<BR>فصل 71: زندگی بیمار تا چه حد با دیگران آمیخته است؟<BR>فصل 72: با افراد مهم زندگی بیمار مصاحبه کنید<BR>فصل 73: درمانهای انجام شدهی قبلی را بررسی کنید<BR>فصل 74: سهیم شدن در تیرگی سایه<BR>فصل 75: فروید همهجا هم اشتباه نکرده است<BR>فصل 76: CBT چیزی که انتظارش میرفت، نبود… یا، از غول EVT نهراسید<BR>فصل 77: تا میتوانید از رؤیاها استفاده کنید<BR>فصل 78: تعبیر کامل یک رؤیا؟ فراموشش کنید!<BR>فصل 79: استفادهی کاربردی از رؤیا ها: تاراج کنید و غنیمت بگیرید<BR>فصل 80: در کار با رؤیا چیره دست شوید<BR>فصل 81: به وسیلهی رؤیاها، از زندگی بیمار آگاه شوید <BR>فصل 82: به نخستین رؤیا توجه کنید <BR>فصل 83: به دقت در پی رؤیاهایی باشید که دربارهی درمانگراند<BR>فصل 84: مراقب مخاطرات شغلی باشید<BR>فصل 85: امتیازات شغلی را گرامی بدارید</P>
<P><STRONG>کتاب های مرتبط </STRONG></P>
<P><A href="http://www.caravan.ir/BookDetails.aspx?BookId=168">وقتی نیچه گریست</A></P>
<P> </P>