به نقل از روزنامه ایران 20/06/1380

آخرین کتاب شعر یدالله رؤیایی، «امضاها» پیش از آن که در زبان اصلی آن، و به فارسی درآید، به ترجمه کریستف بالایی، ماه گذشته در فرانسه منتشر شد. متن کامل کتاب که قرار است در ایران توسط انتشارات «کاروان» منتشر شود، در برگیرنده ترجمه ی فرانسه آن هم خواهد بود.
ترجمه ی فرانسه «امضاها» (Signatures) را انتشارات دنا (Editions Dana) منتشر کرده است و آنچنان که در صفحات آخر کتاب می خوانیم ناشر ۲۰ جلد از آن را با کاغذ اعلا و شمارگان لوکس چاپ کرده است که هر جلد از آن همراه با یک نقاشی اصیل از کارهای خسرو برهمندی است. خسرو نقاش ایرانی است که در مونره آل مدیر یک گالری است.
در توضیحات صفحات آخر کتاب همچنین می خوانیم که پنج قطعه از این امضاها (شماره های ۳۳،۲۹،۲۸،۳و۳۴) ترجمه هایی است که کار دستجمعی شاعران فرانسوی است که در طول یک سمینار انجام گرفته است که ناشر آثار قبلی رؤیایی (Royaumount) برای ترجمه اشعار او ترتیب داده بود. محصول کار جمعی آن سمینار در سال ۱۹۹۶ در مجموعه کتابهای «دفترهای روآیومون» (Cahiers Royaumount) منتشر شده است. در ترجمه هر یک از این شعرها دست کم پنج تا هفت شاعر شرکت داشته اند. روآیومون برای شاعران بسیاری از کشورها و زبان های دیگر نیز چنین سمینارهایی ترتیب داده است و گفته می شود که از لحاظ فن ترجمه ی شعر به زبان فرانسه مخزن تجربه ها و ظرایف زبانی بسیاری شده است.
درباره ی فرم و محتوای کتاب «امضاها» ی یدالله رؤیایی گفتن این نکته جالب توجه است این شاعر، طبق عادت و شیوه دیرینه اش، همیشه به موضوع خاصی می پیچد، این بار به چیزی پیله کرده است که نه «دریا» است، نه «کویر» نه لبریخته، نه مرگ (تم هایی که مجموعه شعرهای پیشین او را ساخته اند) بلکه «شکل درهم یک نام» است که ما به آن امضا می گوییم. رؤیایی چه چیزی در این واژه ی «امضا» دیده است که این همه او را مجذوب کرده است؟ و ناشر فرانسوی را؟ و مترجم را ؟ جواب این سؤالها را شاید خوانندگان متن فارسی، و منتقدان ایرانی بهتر بدهند.
«امضاها» شعرهایی به نثراند. و یا به قول رؤیایی «نثر یک شعراند» شعری که می اندیشد. در اینجا شعر فکر می کند. چه چیزی در امضا هست که مفهوم گذشته را با خود می برد؟ می گذرد و می گذراند؟ آنچه در زبان، ما را در برابر گذشته می گذارد، و در برابر «ماضی» و ماضی، چیست که در زبان دیگری مفهوم «علامت» و «Signe» می شود. نشانه اگر هست نشانه چیست؟ و گذشته اگر هست گذشته ی کیست؟ در زبان ما کیست که در برابر زمان می ایستد؟ و در زبان دیگر چیست که جایی در مکان پیدا می کند؟
امضاها چه رابطه یی با هویت ما دارند، و هویت ها چقدر در امضای ما و چقدر در نام ما است و نام چرا در امضای ما به هم می ریزد و ریخت در هم امضا چه چیزی از ما را افشا می کند.
تأمل های رویایی در این دفتر بداهه اندیشی، تک گویی و شکل تازه ی نثری است که نقش زبان را در حمل و ابلاغ اندیشه تا آن جا برجسته می کند که خواننده خود زبان را به عنوان اندیشه و اندیشه را به عنوان زبان می گیرد. «این متن ها طبیعت من هستند/ این متن ها طبیعت هستند و در امضای من پرنده یی هست که هر صبح این جا بطور عجیبی می خواند و من بطور عجیبی عادت کرده ام که هر صبح از خواب…»